ang mabuhay ay kamatayan

batid kong ang buhay ko ay matatapos. malapit na malapit na at ito’y lubos. ngunit bakit ako’y hindi natatakot? marahil kaya’y ito talaga ay angkop?

batid kong ang buhay ko ay matatapos. sino kaya ang luluha at ang buhay ay mapupuno ng lungkot? sino ang magsasabing sila’y mapalad at ako’y kanilang nakatagpo? may aasahan bang sa aki’y magbibigay galang sa kakaunting panahon? marahil kaya’y ako’y hindi na dapat pang umaasa pagka’t ang buhay ko’y totoong bigo?

ang buhay ko’y pagdurasa at pighati sa iba. sa simula palang ng pintig nitong puso ay nais na akong mawala. bunga ng kasalanan at makasariling kapusukan. ang ina ko’y nagbuntis at ang kanyang mga pangarap ay bilang nangawala.

ako’y sinubukang kitilin upang ang buhay niya’y hanguin. pagka’t ako’y hindi niya hinangad at sa buhay niya’y magiging pasanin. ako'y sinubukang lasunin ng mga gamot at di kanaisnais na inumin. pilit na iniipit upang ang hininga ko’y kanyang higutin. pagkat ako’y walang pakinabang sa buhay niya at mga balakin.

habang ako’y nasa sinapupuna’y kahirapan ang hinarap.  karamay ko ang kanyang galit, pighati, yamot, at pagdaramdam. hindi pa man iniluluwal batid ko ang landas na kaharap. ang mabuhay sa inis at galit ng ina pagkat ako’y hindi nya maharap. kung ganito ang kahihinatnan ako pa ba’y dapat na magluwat?

isinilang ako ng kulang sa araw at buwan. kaya't pag-iisip ko’t katawan alam kong hindi na magiging normal. di man abot ng isipan batid kong ako’y walang pakinabang. ako’y naging palamunin at minsay libangan pa ng karamihan.

ang makita sa daan ay aking iniiwasan. sa mga panauhin ng pamilya’y pilit akong kinukublihan. para bagang ang tulad ko’y di na dapat pang ipaalam. siguro nga sila ay tama at huwag ng  magdamdam. pagkat alam kong ako’y pagkakaguluhan o di kaya’y pandidirihan lamang. nitong mga taong walang alam kundi ang manira at mang-uyam.

ang nais ko lang naman ay ang mabuhay na masaya. kapiling ang aking ina na handa akong kalingain at pakaingatan tuwina. ngunit alam kong ito’y pawang mga pangarap lamang. dahil ako’y laging kinaiinisan at laging napapahiya. hindi ko man masambit salitang “mahal kita” sa aking ina. dala nitong aking kapansanan at utal-utal na pagsasalita. aking pinapangarap o hinahangad tuwina, ito’y aking masambit maipahayag lang na siya ay hindi nag-iisa.

kung ang mabuhay sa mundo ko’y tila baga’y kamatayan. masisisi ba ako kung ako’y pilit na magpatiwakal? dahil sa hirap kong kaakbay at mga tiising aking pinapasan, kahulugan ng aking buhay hindi ko na maramdaman. maging ang aking ina na siyang inaasaha’y hindi ako magawang kausapin at patuloy na di pinakikialaman. sino pa ang makapagtitiyaga sa ganito kong kalagayan? kung ang sarili kong pamilya’y hindi ako kayang pahalagahan? ngayon ang buhay ko’y tunay na ngang walang kabuluhan. ang maghanap ng kamatayan ngayon ay aking naging libangan at laruan.

wala akong sinisisi sa ganito kong kalagayan. hindi ko ninais na ako’y maging normal at ituring pang espesyal. ang mabuhay na masaya at iginagalang ang siyang tanging kong inaasam. ito pa ba’y ipagkakait at ako’y hindi titirhan?

ngayon ako’y dumaraing at lubos na nakikiusap. ako nama’y pansinin, pagbigyan, at hatdan. nitong kaunting pangarap na matagal ko ng inaasam. sana naman ako’y huwag ng talikuran. gayong ang mabuhay sa buhay ko’y tila isang kamatayan.